پرویز … همسر محبوبم
فکر می کنم حالا دیگر این اجازه را دارم که تو را همسرم خطاب کنم . زیرا
تو اگر بخواهی می توانی بعد از این و برای همیشه همسر محبوب من باشی .
نامه های تو را دیروز دریافت کردم و باور کن بعد از خواندن آنها مخصوصا
مطالبی که در پشت آن کارت پستال قشنگ نوشته بودی ، به طوری یاس و غم به
روح من چیره شد که تصمیم گرفته بودم بعد از این همه بی وفایی تو و سنگدلی
مادرم خودم را نابود سازم .
ولی باز هم خیال تو ،‌ خیال زندگی با تو ، خیال سعادتی که در آغوش تو می
توانم به دست بیاورم مرا وادار کرد به نزد پدرم بروم و همه چیز را برای
او تعریف کنم .
پرویز … من در آن وقت از فرط هیجان و تاثر ، از شدت یاس و نا امیدی می
گریستم و باور کن همین گریه ی من بود که زندگیم را تا اندازه ای نجات داد
.
به خدا و به آنچه که در نزد تو عزیز و مقدس است سوگند یاد می کنم که
دیوانه وار دوستت دارم و پیش از این که تو بخواهی مرا ترک کنی ، من هم
خود را از قید این زندگی سراسر رنج و ناکامی آزاد خواهم کرد ، زیرا زندگی
بدون تو برای من ارزشی ندارد .
پرویز … بعد از آن که همه چیز را برای پدرم تعریف کردم و علت مخالفت تو
را با آن شروط همان طور که خودت نوشته بودی شرح دادم ،‌ پدرم گفت که ( از
این حیث کاملا خیالت آسوده باشد ،‌ من تو را خودم می خواهم شوهر بدهم و
هیچ کس نمی تواند در کارهای من دخالت کند . من خودم با این شروط مخالفم ،
به پرویز بگو بیاید پیش من تا با او صحبت کنم )
پرویز … این عین گفته های اوست ، ولی در عوض به من حرفی زد که ناچارم آن
را برای تو بنویسم ، ببین پرویز پدرم گفت ( درست است که این شروط بی معنی
و نابجاست ولی انسان به وسیله ی آن خوب می تواند میزان محبت طرف را بسنجد
) یعنی اگر کسی حقیقتا دوست بدارد ، در راه رسیدن به محبوبش نه تنها از
مال و مذهب و مرام و عقیده و ایمان و خانواده می گذرد بلکه اگر جانش را
هم بخواهند به رایگان می دهد .
با این حرفها کاری ندارم . بعد ها که رسما زن و شوهر شدیم آن قدر وقت
خواهم داشت تا تلافی همه ی این بی مهری ها و رنج ها و غم هایی را که به
من داده ای سرت در بیاورم .
از جانب شرط ها خیالت راحت باشد ، ولی در عوض پدرم یک شرط خیلی کوچک با
تو خواهد کرد که فقط منظور از پیشنهاد این است ( علاج واقعه قبل از وقوع
باید کرد ) و من متن آن را در اینجا برایت می نویسم تا زیاد بی خبر نباشی
.
( اگرتو روزی روزگاری گذشته ها را فراموش کردی و خواستی تغییر ذائقه بدهی
و در زندگیت تنوعی ایجاد نمایی یعنی همسر دیگری اختیار کنی در آن موقع من
حق داشته باشم از تو طلاق بگیرم . والسلام و نامه تمام ) و مطمئنم که من
و تو هرگز بعد ها احتیاج نخواهیم داشت که از فواید و مضرات این شرط
برخوردار شویم ، زیرا من تو را دوست می دارم و به زندگی آتیه ام کاملا
خوشبین و علاقه مندم و معتقدم زن باید شوهرش را حفظ کند و او را برای خود
نگه دارد . زن اگر مدبر ، نجیب ،‌ باوفا ،‌ مهربان و خانه دار باشد ،‌
هرگز شوهرش او را ترک نخواهد کرد ،‌ ولی برعکس اگر لیاقت نداشته باشد و
نتواند آرزوها و تمایلات شوهرش را برآورده کند ، ناچار مرد هم از زن و
خانه فراری می شود و در اینجا تمام تقصیرها به گردن زن است .
( و اما راجع به مهر )
اولا باید به تو بگویم که مهر مقداری نیست که تو بخواهی نقدا آن را
بپردازی ، یعنی بستگی به استطاعت مالی تو ندارد و در ثانی در مقابل این
همه مهربانی و لطفی که پدر من نسبت به تو ابراز می دارد ، اگر تو بخواهی
بگویی نه ، مقدار مهر را هم تنزل بدهید ، نهایت بی انصافی را کرده ای و
باید به تو بگویم آقای سیروس خان به مراتب وضع زندگیش از تو بدتر و کیسه
اش خالی تر است . فقط چیزی که هست ( تو مو می بینی و من پیچش مو ) یعنی
شما ظاهر را می بینید و از باطن خبر ندارید . ولی او با آن که استطاعت
مالی نداشت ، به خاطر پوران همه ی آن چیزهایی را که به او پیشنهاد کردند
پذیرفت .

هر چقدر به خود فشار می آورم یادم نمی آید که چگونه سر از اینجا درآوردم.تا چشم کار می کند خاک نرم و گرمای کشنده است.آفتاب لعنتی تا مغز استخوان آدم فرو می رود.بوی پخته شدن پوستم را احساس می کنم.اولش فکر می کردم  باد گرم است که بوی غذای پخته را با خودش می آورد،اما چند ساعتی است فهمیده ام این پوست بدنم است که دارد توی این آفتاب لعنتی می پزد.یادم نمی آید که چگونه سر از اینجا درآوردم.تا جائی که به یاد دارم چند مایلی است که در این صحرای بی آب و علف پیاده راه می روم.چند ساعت پیش،دقیقا نمی دانم چند ساعت،به جمجمه حیوانی برخوردم.سعی کردم،اما نتوانستم تشخیص دهم آن قیافه عوضی مال چه حیوان بو گندویی بوده و تا به حال ذهنم را الکی مشغول خود کرده است.

جیره آبم تنها یک بطری نصفه پر است که آن هم دارد توی این آفتاب لعنتی کمتر و کمتر می شود و مجبورم بطری را زیر لباسهایم قایم کنم تا دست آفتاب لعنتی به آن نرسد.یک بار از دور مردی را دیدم که ایستاده بود و زحمت تکان خوردن را هم به خود نمی داد.با سرعت به طرفش دویدم.می دانید با چه چیزی مواجه شدم؟یک سنگ بد قواره که شبیه آدم کله پوک و عوضی ای مثل خودش بود.از فرط عصبانیت به او فحش دادم.حتی بهش تف انداختم.

شنیده ام که شب های صحرا برعکس روزهایش سرد و طاقت فرساست و چند ساعت دیگر بایستی سرمای لعنتی را تحمل کنم.میدانید؟!چیزی دستگیرم شده.تا چیزی را تجربه نکردید درباره اش حتی فکر هم نکنید و به حرف عده ای احمق گوش ندهید.حداقل اینجائی که من گرفتار شدم و یادم نمی آید که چگونه سر از اینجا درآورده ام،سرمای شب هایش در حد جزایر قناری است نا جائی که بعضی وقت ها احساس خرسندی می کنم اینجا هستم چون می توانم به سبک مغز بودن تعدادی از انسان ها پی ببرم.بوئی گندیده دارد اذیتم می کند.نمی توانم حدس بزنم منشا اش کجاست.دنبالش هم نمی گردم.دلیلی نمی بینم که در این مورد از خود حرکتی انجام دهم.به نظرم اینجا همه چیز گندیده،چه برسد به این بو.

من که بی خیال این محل گندیده شده ام باید به این بوی گند هم روی خوش نشان ندهم.چشمم به چند متر آنطرف تر می افتد.شیئی سیاه نسبتا بزرگ نظرم را جلب کرده.به طرفش می روم.لحظه ای از ترس خشک می شوم.بوی گند بیشتر شده است.سوسک بزرگی است که سیبی به پشتش فرو رفته است و بوی بد از جائی بلند می شود که سیب آنجاست.سیبی گندیده به اضافه یک جراحت عفونی.حالم دارد به هم می خورد اما چشمم همچنان به سوسک است و از ترس نمی توانم تکان بخورم.سوسک به طرفم بر می گردد.غذا می خواهد.نمی توانم به خودم ثابت کنم که این یک خوابه،خوابی که از واقعیت هم واقعی تره.نباید از حرف زدن سوسک تعجب کنم و یان را با گاز زدن زبانم به خودم می فهمانم.دستم را به کیف خاکستری رنگم فرو می کنم که از گردنم آویزان است.دستم از سوراخ ته کیف خارج می شود.کیفم پاره بوده و تنها آذوقه ام جائی از این صحرا جا مانده است.از سوسک معذرت می خواهم.می گوید از وقتی یادش است اینگونه بوده ولی باز جای خوشحالی است که از من نترسیدی.لحظه ای فکر کردم که حرفم را درباره گم کردن آذوقه ام بور نکرده است و از طرفی نمی خواستم توجیهش کنم.از او خداحافظی کردم و به راهم ادامه می دهم.

آفتاب لعنتی دوباره دارد از انتهای صحرا خود را بالا می کشد.آبم تمام شده و لبهایم از فرط بی آبی ترک شدیدی خورده اند.مزه مشمئز کننده خون را زیر زبانم حس می کنم.یادم نمی آید که چگونه سر از اینجا درآورده ام.چند دقیقه ای نمی گذرد که دوباره هوا گرم می شود و آفتاب لعنتی می خواهد در استخوانهایم نفوذ کند.به عقب بر می گردم،یک جوری دلم پیش آن سوسک است.اثری از او نمی بینم و می دانم که گرسنه است.من نیز گرسنه ام مام او بیش تر از من گرسنه اش بود.دارم بینائی ام را از دست می دهم،جلو تر جائی را می بینم که فکر می کنم زندگی درش جریان داشته باشد.آدم توی مقاطعی از زندگیش نمی تواند چیزی را که با چشمانش می بیند باور کند.نزدیک تر که می شوم به راستگوئی چشمان کم سویم آگاه تر می شوم و واقعا آن چیزی که می بینم حقیقت دارد.مردم،خانه ها،مغازه ها.مردمش متمدن به نظر می رسند و به صحرا نشینان شباهتی ندارند.سفید پوست هستند و لباس های رسمی به تن دارند.می دانید که منظورم از لباس های رسمی چیست؟اگر نمی دانید مشکل از خودتان است.جلوتر که می روم از حرف زدنشان چیزی دستگیرم نمی شود.از کنارم رد می شوند.انگار هیچ کدامشان مرا نمی بینند.حتی نگاهم هم نمی کنند.انگار هیچ کدامشان مرا نمی بینند.شاید رسمشان این باشد که به غریبه ها نباید محل سگ هم گذاشت.دیگر آفتاب لعنتی را احساس نمی کنم.گرما معنائی برایم ندارد.خوابم می اید.سایه ای کنار دیوار گسترده شده می روم کمی بخوابم. بیدار که شدم شاید بتوانم با این مردم نه چندان جالب و عبوس ارتباط برقرار کنم.

چاه ابی آنطرف تر وجود دارد اما نای راه رفتن به طرفش را ندارم.حتی تشنگی ام از بین رفته و فقط می خواهم بخوابم.این چندمین دفعه در طول دو روز است که به اینگونه چیزها بر می خورم.چند ساعت است که خوابیده ام؟اگر از من می پرسیدن می گفتم که یادم نیست.البته اگر جوابم مهم باشد.هیچکس را در دهکده نمی بینم.از مردم غیر عادی آن خبری نیست.مثل اینکه آفتاب لعنتی آنها را فراری داده باشد.شاید بخواهم دوری در این دهکده بزنم.به یک باره متروک شدنش باعث ترسم شده است.چوب سفید رنگی را از دور روی چاه آب می بینم.قادر به ایستادن روی پاهایم نیستم.چوب سفید می تواند تکیه گاه خوبی برایم باشد.چند متری با چاه فاصله دارم که متوجه می شوم که چوب سفید اسکلت انسانی است که از نیم تنه به داخل چاه آویزان است. از گردنش کیفی خاکستری آویزان است.دستم را داخل کیف میکنم.انگشتانم از سوراخ ته کیف خارج می شوند.او هم آذوقه اش جائی از این صحرا جا مانده است.هر چقدر به خود فشار می آورم یادم نمی آید که چگونه سر از اینجا درآورده ام.

دریا، - صبور وسنگین -

می خواند و می نوشت

"... من خواب نیستم !

خاموش اگر نشستم ،

مرداب نیستم !

روزی كه برخروشم و زنجیر بگسلم

روشن شود كه آتشم و آب نیستم !"